Niejednokrotnie w sprawach o podział majątku wspólnego małżonków po rozwiązaniu małżeństwa podnoszona jest kwestia ustalenia wielkości procentowej udziałów poszczególnych małżonków w tym majątku, odbiegającej od zasady równych udziałów. Według dyspozycji przepisu art. 43 § 2 KRO warunkiem ustalenia przez sąd nierównych udziałów małżonków w majątku wspólnym jest spełnienie łączne dwóch przesłanek: istnienia ważnych powodów oraz przyczynienia się małżonków do powstania majątku wspólnego w różnym stopniu. W przypadku pierwszej przesłanki za ważne powody uznawane są takie okoliczności, które z punktu widzenia zasad współżycia społecznego sprzeciwiają się przyznaniu jednemu z małżonków korzyści z tej części majątku wspólnego, do powstania której ten małżonek się nie przyczynił. W przypadku drugiej przesłanki istotne jest, że o stopniu przyczynienia się małżonka do powstania majątku wspólnego nie decyduje wyłącznie wysokość osiąganych dochodów. Do jego określenia ma znaczenie także, np. nakład pracy przy wychowywaniu dzieci we wspólnym gospodarstwie domowym. W uzasadnieniu postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 18 grudnia 2024 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I CSK 147/24(publ.Legalis nr 3161586), SN podkreślił ,że w przypadku gdy w wyniku długotrwałej separacji małżonków, podczas której, za ich obopólnym porozumieniem, każdy z nich gospodarował samodzielnie i majątek wspólny pochodził wyłącznie z dochodów jednego z małżonków uzyskanych w czasie, kiedy drugi z nich nie przyczyniał się do jego powstania to zasady współżycia społecznego- także względy natury etycznej sprzeciwiają się ustaleniu równych udziałów małżonków w tym majątku.
