Spadkodawca może pozbawić uprawnionych do zachowku jego otrzymania przez ich wydziedziczenie, jednakże dokonane wyłącznie w testamencie. Przepis art.1008 kodeksu cywilnego określa zamknięty katalog przyczyn wydziedziczenia i nie może ten przepis być interpretowany rozszerzająco jak i też nie może być stosowany w drodze analogii. Wydziedziczenie można uznać za zasadne tylko wtedy, gdy faktycznie obiektywnie zaistniały przewidziane w przepisie art.1008 kodeksu cywilnego podstawy wydziedziczenia. Wedle dyspozycji przepisu art.1009 kodeksu cywilnego: „Przyczyna wydziedziczenia uprawnionego do zachowku powinna wynikać z treści testamentu”. Istotne jest aby przyczyna wydziedziczenia została w testamencie skonkretyzowana, sprecyzowana, jednoznacznie sformułowana i opisana. Wydziedziczenie pozostaje nieskuteczne, jeżeli jego przyczyna nie wynika z treści testamentu – nawet gdyby w rzeczywistości przyczyna wydziedziczenia zachodziła.Spadkodawca winien opisać w testamencie przykłady konkretnych zachowań uprawnionego do zachowku, które wypełniałyby ustawowe przesłanki, natomiast nie jest wystarczające posłużenie się ogólnymi sformułowaniami, bez wskazania konkretnych negatywnych zachowań lub rodzaju niedopełnionych obowiązków(por. wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z 20.12.2024 r., wydany w sprawie o sygn. akt I C 268/23, publ. Legalis nr 3166985).
