W zakresie roszczeń pracownika wobec pracodawcy zgodnie z przepisem art.291§ 1 Kodeksu pracy „Roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne”. Przesłanką do nierozpoczęcia biegu przedawnienia tego typu roszczeń lub jego zawieszenia na czas trwania przeszkody jest zgodnie z przepisem art. 293 Kodeksu pracy zaistnienie siły wyższej uniemożliwiającej dochodzenia roszczeń. Kodeks pracy wprawdzie nie wprowadza definicji siły wyższej, jednakże w ogólnym pojęciu przez siłę wyższą rozumie się zdarzenia nagłe, zewnętrzne oraz niemożliwe do powstrzymania, w tym np.: wojnę, strajki powszechne, jak również zdarzenia naturalne o charakterze katastroficznym (trzęsienia ziemi, powodzie i inne podobne).Skuteczne powołanie się np. w postępowaniu sądowym przez daną osobę na siłę wyższą wymaga wykazania związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy zdarzeniem spełniającym kryterium uznania go za zaistnienie siły wyższej a sytuacją tej osoby. W postanowieniu Sądu Najwyższego- Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 grudnia 2024 r. wydanego w sprawie o sygn. akt III PSK 110/24(publ. Legalis nr 3168605), Sąd Najwyższy potwierdził dominujący w orzecznictwie sądowym pogląd, że choroba uprawnionego nie stanowi siły wyższej w rozumieniu art. 293 Kodeksu pracy i nie powoduje wstrzymania biegu terminu przedawnienia roszczeń ze stosunku pracy. W szczególności choroba trwająca na początku biegu 3-letniego terminu nie ma jakiegokolwiek znaczenia jako okoliczność uzasadniająca nieuwzględnienie upływu okresu przedawniania.
